Opis eksponatów

Żelazko na węgiel drzewny

Mieści się w czarnej izbie, na piecu, który jest na prawo od wejścia.

Żelazko zostało wykonane z żeliwa i drewna. Jego wymiary to: wysokość 13 cm, długość 20 cm, głębokość 10 cm. Waży ok. 1 kg.

Główna, dolna część żelazka to swego rodzaju pojemnik, którego podstawa zwana stopą ma kształt łuku ostrego. Na stopie umieszczono pionową, wysoką obręcz, która biegnie wzdłuż krawędzi podstawy i zamyka jej wnętrze. Obręcz w górnej części ma małe otwory i zamyka wnętrze od góry. Obręcz przymocowana jest do całości tylko w jednym miejscu, jest ruchoma i można ją podnosić.

Na górnej podstawie przymocowana jest rączka w kształcie litery U, która jest zamknięta drewnianym elementem służącym do trzymania i przesuwania żelazka po materiale.

Wewnątrz żelazka umieszczane były rozżarzone kawałki węgla drzewnego, które rozgrzewały stopę. Dzięki rozgrzanej stopie i ciężarowi żelazka prasowano materiał.

Żelazko jest własnością Muzeum Okręgowego w Tarnowie.

Datowane na przełom XIX i XX wieku.

Informacja w wersji audio

Lampa naftowa

Lampa została wykonana ze szkła i miedzi. Dolna część lampy to szklany pojemnik na paliwo – naftę, przypominający walec. W górnej części ma wgłębienie, w którym umieszczona została miedziana obręcz.

Na szklanym pojemniku osadzony jest miedziany palnik zakończony rurką, z której wystaje knot, z którego wydobywa się płomień. Górna część palnika jest osłonięta szklanym kloszem, który stanowi 2/3 wysokości lampy.

Miedziany palnik z boku ma pokrętło służące do regulowania wysokości płomienia.

W miejscu uchwytu przymocowane jest lusterko, które odbijało płomienie.

Wynalazcą lampy naftowej jest Ignacy Łukasiewicz – polski chemik, farmaceuta i przedsiębiorca. Skonstruował ją we Lwowie w 1853 roku. Odkrycie to miało wpływ na rozwój przemysłu naftowego.

Lampa została podarowana. Miejsce powstania – Polska.